The Turkish Identity Issue in the Intellectual Depth of the Modern Greek State
Whether viewed from a religious or ethnic perspective, the historical process indicates that Greece's perception of Turks is problematic. From the establishment of the modern Greek state to the present day, significant facts and examples are supporting this view. Approaches within the Greek state that exclude Turkish presence from its structure have fundamentally remained unchanged over the past two centuries, except for a few examples due to changing international circumstances. In the history of the modern Greek state, religious nationalism and ethnic nationalism have intertwined, nourishing each other as spiritual twins. Within this framework, it is evident that the exclusionary attitude of the Greek Orthodox Church, which played a pioneering role in the founding of the state and is known for its weight in state politics, has not changed towards different identities within the country.
If you wish, let's turn the pages of history back over two centuries to the early 19th century. As the idea of the establishment of the Greek state began to gain support in Europe in the 1800s, the rising religious and national fanaticism in the Greek geography was emphasized when addressing the commanders of Napoléon Bonaparte due to the competition among the Great Powers in the Balkans. This fanaticism was fueled with feelings of hatred and resentment for the purpose of rebellion within Greek society. Myths like the "secret school" style, which were provocatively used against Turks and found a place even in textbooks, were taught instead of history lessons. The Trabliçe (Tripolitsa) massacre in 1821 targeting Turks in the Morea (Moria) peninsula manifested as a result of this fueled hatred. The only positive aspect of this tragic event, which has been covered up for over two centuries, is that it has been documented by many Turkish and foreign historians, as well as Greek historians.
During the Greek War of Independence, in areas where people with different religious and national identities lived together, the issue of determining the relationship of citizens to the state was discussed. Temporary constitutional texts (Epidaurus, Astros, Trizinia) prepared for this purpose ignored Turkish/Muslim and Jewish identities in the structure of the state to be established.
As a result of the intervention of the Great Powers in the early 19th century, Greece became the first state to declare independence from the Ottoman Empire. The fundamental basis of the newly established Greece in 1830 was the relationship of citizenship that tied the state to religious identity. In this regard, the founding philosophy of the Greek state was defined through the inseparable unity of the concept of religion and nation. According to this situation, although the relationship of citizenship with the state required only religious affiliation, not national origin (ιθαγένεια), later this approach was considered unrealistic, and anyone who was Christian was considered eligible to be a Greek citizen. This later change was perceived as an open door, allowing those with a different religious identity to stay in their places if they converted to Christianity, based on the assumption that they would share the same national values after becoming Christians. Indeed, based on historical sources, during the founding process of the Greek state, both in the Morea peninsula and the Attica region, Turkish war captives were completely Christianized. Groups adhering to the Jewish faith also had to convert to Christianity. Shortly after the establishment of the Greek state, when the Great Powers asked the first President of Greece (1828-1831), Kapodistrias, how many Muslims lived in the country's population, he replied, "none."
While the Greek state, established with the support of the Great Powers, openly excluded religious identities other than Christianity, the Ottoman Empire, in almost the same period, declared the "Gülhane Hatt-ı Hümayûn" in 1839, which equalized Muslims and non-Muslims in legal terms. This decree, an important document in terms of citizenship law, put Muslims and non-Muslims on equal footing. The "Islahat Fermanı" declared in 1856 completed some deficiencies in the equality between subjects, while the Patriarchate circles reacted, stating, "these egalitarian regulations have brought us to the same level as Armenians and Jews; we were satisfied with the previous system in the Ottoman Empire," expressing their dissatisfaction.
Looking at the practices of Greece in this regard, we see that religious-based citizenship law continued unchanged until 1881, fifty years after the establishment of Greece. In that year, Greece, which annexed parts of the regions of Thessaly and Epirus, presented two options to the Muslim population living in these regions. They were informed that if they wanted to stay, within three years, they had to accept Christianity in exchange for Greek citizenship, or they had to leave the lands they lived in.
In the early 20th century, Prime Minister Venizelos, known for his proximity to the British state model, began to make plans based on an irredentism-based form of nationalism that abandoned classical Greek nationalism and envisaged bourgeois modernization. In this context, while envisioning "Greater Greece" based on the example of England, Venizelos argued that the significant Muslim population living within the Greek state should not be excluded from this project.
One result of the Balkan Wars was the emergence of a population map with a majority of Turks, as previously mentioned by Venizelos. Faced with a Muslim population of over half a million, the Greek government, unlike its previous practices, granted extensive rights to Turks in Thrace in the Athens Agreement signed in 1913, including religious and cultural rights. However, wanting to expand this map further, Venizelos began to make various plans on Western Thrace, which was under Bulgarian occupation. The persecution imposed by the Bulgarian administration on Western Thrace Turks facilitated the Greek government's plans to annex the region. Before the 1919 Paris Peace Conference, Venizelos promised religious and cultural freedoms and equal citizenship treatment to minorities living in his territory, while promising regional autonomy to the leaders of the region he negotiated for Thrace. The purpose of all these promises was to persuade and gain the support of Western Thrace Turks living under Bulgarian pressure before the Paris Peace Conference. In the negotiations in Neuilly and Sevres, the expectations of Greece, one of the winners of World War I, were met regarding the region. However, when Venizelos' "Greater Greece" calculation did not work on Western Anatolia and suddenly collapsed, the Greek state policy returned to its classical methods towards Turks, producing politics to get rid of them altogether. All the decisions of the Greek state in this direction over the past century highlight this reality.
Now, when we come to the present, we encounter a strange scene. According to Article 3 of the Greek constitution, which was voted on and accepted in 1975 and is still in effect today, the official religion of the Greek state is expressed as the "Orthodox Church of the East belonging to Jesus." In other words, the modern Greek state is a state with a Christian identity.
User
aşağıdaki köşe yazısını ingilizceye çevirir misin
Modern dönem Yunan devletinin zihinsel derinliğinde Türk kimlik sorunu
Ülkemizde Türk azınlığa dönük onlarca yıl süregelen devekuşu siyaseti, Mitsotakis’in ağzından bir kez daha sahnelenmiş oldu.
Köşe Yazıları
15 Aralık 2023
31
Paylaş
facebook-white sharing buttontwitter-white sharing buttontelegram-white sharing buttonsharethis-white sharing button
Modern dönem Yunan devletinin zihinsel derinliğinde Türk kimlik sorunu
İster dinî, ister etnik açıdan bakılsın, tarihsel süreç Yunanistan’ın Türklere karşı olan bakışının sorunlu olduğunu gösterir. Modern dönem Yunan devletinin kuruluşundan günümüze kadar bu görüşü destekleyen önemli olgular ve örnekler vardır. Geçen iki yüz yıllık dönemde Yunan devlet bünyesinden Türk varlığını dışlayan yaklaşımlar, değişen uluslararası konjonktür nedeniyle bir iki örnek hariç, temelde hiç değişmeyen bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır. Modern dönem Yunan devletinin tarihinde ülke yönetiminde dinî milliyetçilik ile etnik milliyetçilik kol kola, birbirini besleyerek ruh ikizi şeklinde vücut buldu. Bu çerçevede devletin kuruluşunda öncül rolü olduğunu savunup devlet siyasetinde sözünün ağırlığı ile bilinen Yunan Kilisesi’nin ülke içinde farklı kimliklere karşı dışlayıcı tutumunun hiç değişmediği görülmektedir.
Dilerseniz, tarihin sayfalarını iki yüz küsur yıl geriye çevirip 19. yüzyılın başlarına dönelim. Yunan devletinin kurulma düşüncesinin Avrupa’da destek bulmaya başladığı 1800’lerde Balkanlarda Büyük Devletler arasında yaşanan rekabet dolayısıyla Napoléon Bonaparte komutanlarına seslenirken Yunanistan coğrafyasında kabarmaya başlayan dinî ve millî bağnazlığın altını kalın çizgilerle çizer. Bu bağnazlık, Yunan toplumunda ayaklanma amaçlı olarak kin ve nefret duygularıyla körüklendi. Okul kitaplarında dahi yer verildiğini gördüğümüz Türklere karşı kışkırtma amaçlı kullanılan “gizli okul” tarzı mitler, tarih dersi yerine okutuldu. Bugün Yunan tarihçilerin dahi itibar etmediği “gizli okul” safsatası gibi bu tür asılsız iddialarla toplum aşırı biçimde kışkırtıldı. Nitekim 1821’de Mora (Moria) yarımadasında Türkleri hedef alan Trabliçe (Tripolitsa) katliamı, körüklenen bu nefretin bir sonucu şeklinde zuhur etti. İki yüz yıl üstü örtülmeye çalışılan bu üzücü olayın tek iyi tarafı, birçok Türk ve yabancı tarihçilerin yanı sıra Yunan tarihçiler tarafından da belgeleriyle ortaya konulmuş olmasıdır.
Yunan bağımsızlık savaşı yıllarında, değişik dinî ve milli kimliklere sahip insanların bir arada yaşadığı bölgelerde, kurulacak devlete bağlı vatandaş ilişkisinin neye göre belirleneceği konusu ele alındı. Bu amaçla hazırlanan geçici anayasal metinlerde (Epidavros, Astros, Trizinia) Türk/Müslüman ve Musevî kimlik, kurulacak bir devlet yapısında yok sayıldı.
19. yüzyılın başlarında Büyük Devletlerin müdahalesi sonucu, Balkanlarda Osmanlı Devleti’nden ayrılarak bağımsızlığını ilan eden ilk devlet Yunanistan oldu. 1830’da kurulan Yunanistan’ın en temel dayanağı, devleti vatandaşlık bağıyla bağlı kılan ilişkinin dinî kimliği esas alması oldu. Bu açıdan Yunan devletinin kuruluş felsefesi, din-millet kavramının ayrılmaz bütünlüğü üzerinden tanımlandı. Bu duruma göre devletle bağlı vatandaşlık ilişkisi, dinî aidiyetten başka milli köken (ιθαγένεια) şartı aranmış olsa dahi, sonraları bu yaklaşım gerçekçi bulunmayıp Hıristiyan olan herkes Yunan vatandaşı olma kriterini karşılar sayıldı. Sonradan yapılan bu değişiklik, başka dinî kimliğe sahip olanların din değiştirmeleri halinde yerlerinde kalmalarına göz yumulur, tarzında açık kapı olarak değerlendirildi. Nasıl olsa onlar, Hıristiyan olduktan sonra aynı milli değerleri paylaşır duruma geleceklerdir, şeklinde bir kanaat oluştuğu varsayılmaktadır. Nitekim tarih kaynaklarına dayandırılan bilgiye göre, Yunan devletinin kurulma sürecinde gerek Mora yarımadasında gerekse Attika bölgesinde savaş tutsakları Türkler tamamen hıristiyanlaştırıldı. Türklerden başka, Musevilik dinine bağlı gruplar da din değiştirip Hıristiyan olmak zorunda kaldı. Yunan devleti kurulduktan kısa bir süre sonra Büyük Devletlerin ülke nüfusu içerisinde ne kadar Müslümanın yaşadığını sorması üzerine, Yunanistan’ın ilk Devlet Başkanı (1828-1831) Kapodistrias “hiç” diye yanıt vermiştir.
Büyük Devletlerin desteğiyle kurulan Yunan devletinde Hıristiyanlık dışındaki dinî kimlikler aleni olarak dışlanırken hemen hemen aynı dönemde Osmanlı İmparatorluğu’nda Müslim ile Gayr-i Müslimleri hukuk önünde eşit kılan 1839’da “Gülhane Hatt-ı Hümayûn” ilan edilir. Vatandaşlık hukuku açısından önemli bir belge niteliğinde olan padişahın bu fermanı, Müslim ile Gayr-i Müslimleri eşit statüde kılar. 1856’da ilan edilen “Islahat Fermanı” tebaa arasındaki eşitliğin kimi eksiklerini tamamlarken, Patrikhane çevreleri buna tepki gösterip “bu eşitlikçi düzenlemeler bizi Ermeniler ve Musevilerle aynı düzeye getirdi; biz Osmanlı’da süregelen önceki sistemden memnunduk”, diyerek hoşnutsuzluğunu dile getirmişlerdir.
Yine Yunanistan’ın bu açıdan uygulamalarına bakacak olursak, dine dayalı vatandaşlık hukukunun, Yunanistan’ın kuruluşundan elli yıl sonra 1881’de aynen devam ettiğini görmekteyiz. O yıl, Teselye ve Epir bölgelerinin bir bölümünü topraklarına katan Yunanistan bu bölgelerde yaşayan Müslüman nüfusa iki seçenek sunar. Yerlerinde kalmak istemeleri halinde üç yıllık süre içerisinde Yunan vatandaşlığı karşılığında Hıristiyanlık dinini kabul etmeleri, aksi takdirde yaşadıkları topraklardan ayrılmaları gerektiği konusunda kendilerine devletin bir kararı olarak bildirilir.
20. yüzyılın başlarında, İngiliz devlet modeline yakınlığıyla bilinen dönemin Başbakanı Venizelos, klasik Yunan milliyetçiliğinden vazgeçip burjuva modernleşmesini öngören irredantizme dayalı bir çeşit milliyetçilik üzerinde planlar kurmaya başladı. Bu çerçevede Venizelos İngiltere örneğinden hareketle “Büyük Yunanistan”ı tasavvur ederken Yunan devletinin içinde önemli sayıda yaşayan Müslüman nüfusun da bu projenin dışında düşünülmemesi gerektiğini savunmaktaydı.
Balkan Savaşlarının yarattığı sonuçlardan biri, Venizelos’un daha önce sözünü ettiği çoğunluğu Türklerin oluşturduğu bir nüfus haritasının önüne çıkması oldu. Yarım milyonun üzerinde bir Müslüman nüfusla karşılaşan Yunan hükümeti, önceki uygulamalarının aksine 1913’te imzalanan Atina Antlaşması ile Türklere dinî ve kültürel olmak üzere geniş haklar tanıdı. Ne var ki bu haritanın daha da büyümesini isteyen Venizelos, Bulgaristan’ın işgali altında bulunan Batı Trakya üzerinde çeşitli planlar kurmaya başladı. Bulgar yönetiminin Batı Trakya Türklerine uyguladığı zulüm, Yunan hükümetinin bölgeyi ilhak etme planını fazlasıyla kolaylaştırıyordu. Venizelos, 1919 Paris Barış Konferansı öncesinde topraklarında yaşayan azınlıklara dinî ve kültürel özgürlükler ile eşit vatandaşlık muamelesi vaadederken Trakya bölgesi için görüştüğü bölgenin ileri gelenlerine de bölgesel özerklik sözü veriyordu. Bütün bu vaatlerin amacı, Bulgar baskısı altında yaşayan Batı Trakya Türklerini Paris Barış Konferansı öncesi ikna edip desteğini sağlamaktı. Neuilly ve Sevr’de yapılan görüşmelerde, I. Dünya Savaşının galipleri arasında bulunan Yunanistan’ın bölgeye dönük beklentileri karşılandı. Ne var ki Batı Anadolu üzerinde “Büyük Yunanistan” hesabı tutmayan Venizelos nüfus mübadelesi ile topraklarında bir buçuk milyonun üzerinde bir Rum nüfusunu kucağında buldu. Emperyalist devletlerle kurulan hesaplar bir anda çöküverince Yunan devlet politikası, topraklarında yaşayan Türklere yönelik klasik yöntemlerine geri dönerek onlardan büsbütün kurtulmak için siyaset üretmeye başladı. Son yüzyılda Yunan devletinin bu yöndeki bütün tasarrufları, bu gerçeği gözler önüne sermektedir.
Bugüne geldiğimizde şöyle garip bir manzara ile karşılaşırız. 1975 yılında oylanıp kabul edilen bugün de yürürlükte olan Yunan anayasasının 3. maddesine göre, Yunan devletinin resmi dininin “İsa’ya ait Ortodoks Doğu Kilisesi” olduğu şeklinde ifade edilir. Yani modern Yunan devleti, Hıristiyan kimliğine sahip bir devlettir.
Şimdi, Yunan devletinin, tarihsel süreç içerisinde ülke topraklarında yaşayan Türk kimliğine karşı takındığı genel tutum nedeniyle karnesi belliyken, çok yakın geçmişte sırf Türk oldukları için on binlerce Batı Trakyalı vatandaşlıktan atılmışken, Rodos’ta az sayıda yaşamakta olan Türklerin kültürel kimliği yok olmuşken, vatandaşı olduğumuz bu devletin resmi dininin Hıristiyan dini olduğu anayasa maddesiyle sabitken bugün bu devletin yöneticileri, Türk/Müslüman kimliğine sahip bizlere hitaben, senin imamlık, hatiplik, müftülük, öğretmenlik, vakıf yönetimi gibi kültürel varlığının idamesi için dedelerinden kalma kurumlarının başında ben olacağım diyorsa, bunu diyenin niyeti asla iyi değildir.
Genel manzara bu iken Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ülkemize gerçekleştirdiği resmi ziyaret dolayısıyla Başbakan Mitsotakis’le yaptığı ortak açıklamada, Batı Trakya Türklerinin sorunlarıyla ilgilenilmesi istemesi üzerine “Lozan Antlaşması’nın Müslüman azınlıktan bahsettiğini” hatırlatarak söze giren Başbakan Mitsotakis’in bu tutumunu ülkemizin üstlendiği tarihî bir sorumluluktan kaçış olarak değerlendirmek gerekir. Lozan Antlaşması Müslüman azınlıktan söz ediyor, demesiyle ne demek istiyor Sayın Başbakan? Ben bu azınlığa istediğimi yaparım mı demek istiyor?
Ülkemizde Türk azınlığa dönük onlarca yıl süregelen devekuşu siyaseti, Mitsotakis’in ağzından bir kez daha sahnelenmiş oldu. Başbakana hatırlatmak isteriz. Lozan Antlaşması, mütekabiliyete dayalı olarak her iki ülkenin karşılıklı olarak her birine ait olduğunu kabul ettiği iki azınlıktan biri Batı Trakya Türk azınlığıdır. Her iki azınlığın aidiyet bakımından bağlı oldukları ülkelerden biri Türkiye diğeri ise Yunanistan’dır. Gerçek bu iken Mitsotakis’in Lozan Antlaşması yorumundan hareketle, İstanbul’daki azınlık için alışılageldiği üzere Yunan Ortodoks azınlığı nitelemesini kullanırken o azınlığa karşılık olarak bırakılan Batı Trakya Türkleri ise neye göre “Yunan Müslümanları” oluyormuş?
Sonuç olarak, iki yüz yıldan beri Türklere karşı reddedici bir tutum içerisinde olmasıyla tanıdığımız bu dinî/politik zihniyet, kafasını kumdan çıkarmaya hiç niyetli gözükmüyor. Olsun! Yunan Başbakanının böyle demesi, bundan böyle Batı Trakya Türklerinin, Avustralya’daki yerli Aborjinler gibi ölmeye yatacağı sonucu çıkarılmamalıdır. Türk azınlık, tarihî bir gerçektir; bu gerçek de varoluş yasasıyla muhkemdir.
ChatGPT
The Turkish Identity Issue in the Intellectual Depth of the Modern Greek State
The policy of ostracizing the Turkish minority in our country, which has persisted for decades, was once again staged through Mitsotakis' words.
Op-Ed
December 15, 2023
31
Share
facebook-white sharing buttontwitter-white sharing buttontelegram-white sharing buttonsharethis-white sharing button
The Turkish identity issue in the intellectual depth of the modern Greek state
Whether viewed from a religious or ethnic perspective, the historical process indicates that Greece's perception of Turks is problematic. From the establishment of the modern Greek state to the present day, there are significant facts and examples supporting this view. Approaches within the Greek state that exclude Turkish presence from its structure have fundamentally remained unchanged over the past two centuries, except for a few examples due to changing international circumstances. In the history of the modern Greek state, religious nationalism and ethnic nationalism have intertwined, nourishing each other as spiritual twins. Within this framework, it is evident that the exclusionary attitude of the Greek Orthodox Church, which played a pioneering role in the founding of the state and is known for its weight in state politics, has not changed towards different identities within the country.
If you wish, let's turn the pages of history back over two centuries to the early 19th century. As the idea of the establishment of the Greek state began to gain support in Europe in the 1800s, the rising religious and national fanaticism in the Greek geography was emphasized when addressing the commanders of Napoléon Bonaparte due to the competition among the Great Powers in the Balkans. This fanaticism was fueled with feelings of hatred and resentment for the purpose of rebellion within Greek society. Myths like the "secret school" style, which were provocatively used against Turks and found a place even in textbooks, were taught instead of history lessons. The Trabliçe (Tripolitsa) massacre in 1821 targeting Turks in the Morea (Moria) peninsula manifested as a result of this fueled hatred. The only positive aspect of this tragic event, which has been covered up for over two centuries, is that it has been documented by many Turkish and foreign historians, as well as Greek historians.
During the Greek War of Independence, in areas where people with different religious and national identities lived together, the issue of determining the relationship of citizens to the state was discussed. Temporary constitutional texts (Epidaurus, Astros, Trizinia) prepared for this purpose ignored Turkish/Muslim and Jewish identities in the structure of the state to be established.
As a result of the intervention of the Great Powers in the early 19th century, Greece became the first state to declare independence from the Ottoman Empire. The fundamental basis of the newly established Greece in 1830 was the relationship of citizenship that tied the state to religious identity. In this regard, the founding philosophy of the Greek state was defined through the inseparable unity of the concept of religion and nation. According to this situation, although the relationship of citizenship with the state required only religious affiliation, not national origin (ιθαγένεια), later this approach was considered unrealistic, and anyone who was Christian was considered eligible to be a Greek citizen. This later change was perceived as an open door, allowing those with a different religious identity to stay in their places if they converted to Christianity, based on the assumption that they would share the same national values after becoming Christians. Indeed, based on historical sources, during the founding process of the Greek state, both in the Morea peninsula and the Attica region, Turkish war captives were completely Christianized. Groups adhering to the Jewish faith also had to convert to Christianity. Shortly after the establishment of the Greek state, when the Great Powers asked the first President of Greece (1828-1831), Kapodistrias, how many Muslims lived in the country's population, he replied, "none."
While the Greek state, established with the support of the Great Powers, openly excluded religious identities other than Christianity, the Ottoman Empire, in almost the same period, declared the "Gülhane Hatt-ı Hümayûn" in 1839, which equalized Muslims and non-Muslims in legal terms. This decree, an important document in terms of citizenship law, put Muslims and non-Muslims on equal footing. The "Islahat Fermanı" declared in 1856 completed some deficiencies in the equality between subjects, while the Patriarchate circles reacted, stating, "these egalitarian regulations have brought us to the same level as Armenians and Jews; we were satisfied with the previous system in the Ottoman Empire," expressing their dissatisfaction.
Looking at the practices of Greece in this regard, we see that religious-based citizenship law continued unchanged until 1881, fifty years after the establishment of Greece. In that year, Greece, which annexed parts of the regions of Thessaly and Epirus, presented two options to the Muslim population living in these regions. They were informed that if they wanted to stay, within three years, they had to accept Christianity in exchange for Greek citizenship, or they had to leave the lands they lived in.
In the early 20th century, Prime Minister Venizelos, known for his proximity to the British state model, began to make plans based on an irredentism-based form of nationalism that abandoned classical Greek nationalism and envisaged bourgeois modernization. In this context, while envisioning "Greater Greece" based on the example of England, Venizelos argued that the significant Muslim population living within the Greek state should not be excluded from this project.
One result of the Balkan Wars was the emergence of a population map with a majority of Turks, as previously mentioned by Venizelos. Faced with a Muslim population of over half a million, the Greek government, unlike its previous practices, granted extensive rights to Turks in Thrace in the Athens Agreement signed in 1913, including religious and cultural rights. However, wanting to expand this map further, Venizelos began to make various plans on Western Thrace, which was under Bulgarian occupation. The persecution imposed by the Bulgarian administration on Western Thrace Turks facilitated the Greek government's plans to annex the region. Before the 1919 Paris Peace Conference, Venizelos promised religious and cultural freedoms and equal citizenship treatment to minorities living in his territory, while promising regional autonomy to the leaders of the region he negotiated for Thrace. The purpose of all these promises was to persuade and gain the support of Western Thrace Turks living under Bulgarian pressure before the Paris Peace Conference. In the negotiations in Neuilly and Sevres, the expectations of Greece, one of the winners of World War I, were met regarding the region. However, when Venizelos' "Greater Greece" calculation did not work on Western Anatolia and suddenly collapsed, the Greek state policy returned to its classical methods towards Turks, producing politics to get rid of them altogether. All the decisions of the Greek state in this direction over the past century highlight this reality.
Now, when we come to the present, we encounter a strange scene. According to Article 3 of the Greek constitution, which was voted on and accepted in 1975 and is still in effect today, the official religion of the Greek state is expressed as the "Orthodox Church of the East belonging to Jesus." In other words, the modern Greek state is a state with a Christian identity.
Now, if the rulers of this state, whose historical stance towards the Turkish identity on its territory is well-known, have recently expelled tens of thousands of Western Thrace citizens just because they are Turks, and the cultural identity of the few Turks living in Rhodes has disappeared, and the official religion of this state, of which we are citizens, is constitutionally fixed as the Christian religion, then when the leaders of this state address us, who have a Turkish/Muslim identity, saying, "I will be at the head of the institutions passed down from your ancestors, such as imamate, preaching, muftihood, teaching, and foundation management, for the preservation of your cultural existence," it is clear that the intentions are not good.
While this is the general situation, it should be noted that the attitude of the Prime Minister Mitsotakis, who, in a joint statement with Turkish President Erdogan during the official visit of the latter to our country, responded to Erdogan's request for attention to the problems of Western Thrace Turks by recalling "the Treaty of Lausanne mentioning the Muslim minority," should be evaluated as an evasion of a historical responsibility undertaken by our country. What does Prime Minister Mitsotakis mean by saying that the Treaty of Lausanne mentions the Muslim minority? Does he mean to say, "I can do whatever I want to this minority?"
We remind the Prime Minister. The Treaty of Lausanne recognizes, based on reciprocity, the two minorities that each country mutually accepts as belonging to them, and one of them is the Turkish minority in Western Thrace. Both minorities are affiliated with the countries they belong to, one being Turkey and the other Greece. While Mitsotakis, based on his interpretation of the Treaty of Lausanne, uses the term Greek Orthodox minority for the minority in Istanbul, how do Western Thrace Turks become "Greek Muslims" according to him?
In conclusion, considering the religious/political mindset that we have known for two centuries for its rejecting attitude towards Turks, the fact that the Greek Prime Minister, stating that due to the Treaty of Lausanne, Western Thrace Turks should not be dealt with, adopts this attitude as an escape from a historical responsibility undertaken by our country, should not be interpreted as implying that from now on, like the indigenous Aborigines in Australia, the Western Thrace Turks will lie down to die. The Turkish minority is a historical fact; this fact is firmly established with the law of existence.
